Historiek

Mijnheer Georges LOISEAU bezat voor 1960 een vrachtwagen voor het ruimen van septische putten, putten en tanks.

Op 9 december 1960 richtte hij samen met 3 artsen “La Vidange Loiseau bvba” waarvan hij de technische directeur werd.

In 1965 kocht Mijnheer Defaweux het bedrijf dat tot op heden nog steeds een familiaal bedrijf is.

Hij kwam uit een tijdperk waarin het beroep bestond uit het pompen van alle vloeibare afvalstoffen (septische putten, afvalwater en andere soms gevaarlijke vloeistoffen, etc.) en de klant ervan af te helpen.

De ’Nationale Beroepsfederatie der Ruimers’, ontstaan in 1970 met als voorzitter Mijnheer Defaweux, begon met het ontmoeten van politieke verantwoordelijken van de gemeenten om lozingen te eisen en van de Minister van de Middenstand een gereglementeerde toegang tot het beroep te bekomen.

Van de meer dan 800 gemeenten die bevraagd werden heeft minder dan 1% positief kunnen antwoorden. Anderen maakten beloftes waar ze zich niet aan hielden.

Er werden manifestaties georganiseerd met talrijke vrachtwagens afkomstig uit alle regio’s van het land (foto’s zichtbaar als u op onderstaande links klikt). De boodschappen die op de vrachtwagens te lezen zijn, zijn meer dan duidelijk.

Alles gebeurde “op artisanale wijze”. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de putjesscheppers er een vervuilerreputatie op nahielden !

De situatie kon niet blijven duren. In mei 1977 schreef het dagblad «Le Soir »: “De ruimers, een verplichte delinquent, die een gestraft beroep uitoefent!”

In die tijd nam de vervaardiger van het afval geen enkele verantwoordelijkheid vanaf het moment waarop de afval in de vrachtwagen van de ophaler lag. De putjesschepper was dus aansprakelijk wanneer er een overtreding werd vastgesteld en aan de wetgever werd meegedeeld.

Bepaalde uitspraken zijn opmerkelijk:

Hof van Beroep van Brussel, 1977: “De verdachte had geen enkele verplichting om zich te substitueren aan de particulieren en hun verantwoordelijkheden op te nemen inzake de onrechtmatige lozing van afvalwateren; “

Hof van Beroep van Brussel, 1990 : “de overtreder moet zich niet in de plaats stellen van de onachtzaamheid van de openbare autoriteiten. Hij moet maar van beroep veranderen …””

Blijkbaar is geen enkele gemeente dat het ruimen/de lozing verzorgt voor haar inwoners ooit gestraft geweest terwijl zij dikwijls dezelfde plaatsen gebruikte voor de lozing dan de privé-putjesscheppers.

Bij de dood van haar vader, in 1984, neemt Mevrouw Defaweux de leiding over van hetgeen in 1980 een naamloze vennootschap geworden is. Haar objectieven: het beroep regulariseren, een grotere naambekendheid en erkenning (goedkeuring in de drie Gewesten: Vlaanderen, Wallonië, Brussels Hoofdstedelijk Gewest) verwerven, zich inzetten voor de erkenning van reglementaire lozing- of behandelingsplaatsen, er toegang toe krijgen en in staat zijn te garanderen dat de opgehaalde producten effectief behandeld werden zonder te vervuilen.

Met hetzelfde oog op kwaliteit en veiligheid heeft het bedrijf in 1987 de eerste vacuümvrachtwagens laten bouwen voor de ophaling van afval die beantwoorden aan de zeer strikte ADR-normen. Deze prestatie voor dit tijdperk werd tot stand gebracht met de hulp van het bedrijf IPSAM te Essen (www.ipsam.com). Sindsdien is het bezitten van ADR vacuümvrachtwagens voor het vervoeren van toxisch of gevaarlijk afval één van de verplichtingen geworden voor het bekomen van regionale erkenningen.

Enkele KMO’s hebben gevold in de professionalisering van het beroep. Ze werden opgevolgd of snel gekocht door grote financiële groepen die aan de basis liggen van de multinationale bedrijven zoals Sita (ex Watco), Shanks, Van Gansewinkel etc…

De geregionaliseerde milieuwetgeving is ondertussen uitgebreid. Zij heeft voor een verdriedubbeling van de administratieve stappen gezorgd voor diegenen die in de drie regio’s willen werken.

La Vidange Loiseau n.v. heeft haar onafhankelijkheid bewaard t.a.v. de multinationals en blijft uitsluitend een familiebedrijf. Een kleine structuur laat haar toe om snel te reageren op alle dringende aanvragen. Dat is haar sterkte, haar reputatie en daar dankt zij haar bestaan al die jaren aan.